Profilo’nun ışıklı girişinden Levent metro durağına kadar ıslak kaldırımlar parlıyor. Yağmurun ritmiyle yürürken sesler daha yakın geliyor; bir fısıltı kadar kısa, bir kalp atışı kadar net.

Trump Towers’ın gölgesinde son dakika çağrılarıma açığım. İpek gömleğimin üzerinde kalan sıcaklık hâlâ parmak uçlarımda. Bomonti’den Cevahir’e uzanan bu koridorda, otel odasına girdiğim anda zaman duruyor. Kapıyı açtığımda tek kelime yetiyor; geri kalanını tenim anlatıyor. Gel, yağmur dışarıda kalsın.